fernando pessoa.
yeni bir ateş söndürür başkasının yaktığını. yeni bir acıyla hafifler eski bir ağrı.
insan uçurumunu sevmeyi en son öğreniyor.
ellerimde ellerinin gölgesini tutuyordum
acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyorum. acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey.
o gün canım çok acımıştı, canım bile bana acımıştı.
Hiçbir şey olmamış gibi davranabilirsin. Hiçbir şey olmamış gibi hissedemezsin.
İnsanları iyi tanımak bir şey ifade etmez, insanlar değişir.
Bir gün yolunu yitirirsen, eski yolunu bulmaya çalışma, yeni bir yol ara kendine.
Artık sabahı da kaplıyor acı.
Eve geldim fakat bir şeyler eskisi gibi değil.
Bazı şeyler yarım kalır, bu da bitmiş olmanın bir şeklidir.
Sonu yok her şeye bir ad vermenin
“Geri dönmek” istedim ancak nereye?